Treść Mimo uświadomionego poczucia przynależności do literatury poprzedniego wieku Szymonowic w zasadniczy sposób odnawia i przekształca obowiązującą konwencję sielankową. Wybiera tę drogę, która od Pieśni świętojańskiej o Sobótce, uznawanej za pierwszą polską sielankę, wiodła ku realizmowi.
Szymonowic za przykładem Jana Kochanowskiego zastosował w sielance trzynastozgłoskowy sylabowiec (7+6), o parzystych rymach żeńskich. Pisał językiem wykwintnym, poetyckim, o jasnej strukturze składniowej, unikając wypowiedzi wieloczłonowych.
W Żeńcach autor wprowadza autentycznego bohatera chłopskiego; nie jest to wizerunek prostaka, franta, opisywany w konwencji burleski jak w literaturze sowizrzalskiej, ani też bliżej nie skonkretyzowany rozmówca, potrzebny dla sformułowania pointy fraszki, jak w Przymówce chłopskiej Kochanowskiego. Bohaterowie Żeńców przedstawieni są w całej konkretności codziennego trudu;