Był dyrektorem Katedry Historii Kościoła Reformowanego oraz dziekanem Wydziału Teologii Ewangelickiej.

W 1938 przebywał w Wilnie, gdzie wygłosił mowę towarzyszącą wprowadzeniu Konstantego Kurnatowskiego na urząd superintendenta generalnego Jednoty Wileńskiej w Polsce.

Po aneksji Litwy przez Związek Sowiecki w 1940 przeniósł się przez Niemcy do Szwajcarii, gdzie zmarł.

W 1928 został odznaczony przez prezydenta Smetonę Orderem Wielkiego Księcia Giedymina II stopnia. W 1931 został doktorem honoris causa Uniwersytetu Karola w Pradze.

Jego żoną była Polka i ewangeliczka reformowana Helena z Lipińskich, która jednak szanowała przekonania narodowe męża i w domu mówiono po litewsku, choć ich dzieci znały też język polski. Ich córka była żoną pastora ewangelicko-reformowanego w Wilnie Pawła Dilisa, zaś synem był Vladas Jakubėnas, litewski kompozytor.

Publikacje Tyla audroje. Pamokslas pagal Mato Evangeliją, Piotrogród 1916 Kunigaikštis Jonušas Radvilas (1612–1655), Birże 1927 Reformatorius Ulrikas Cvinglis, Birże 1932 Senovės bažnyčios istorija, Kowno 1934 Vidurinių amžių bažnyčios istorija, Kowno 1935 Naujųjų amžių bažnyčios istorija, Kowno 1936 Kuo skiriasi evangelikai nuo katalikų, Birże 1930