W swojej twórczości satyrycznej z upodobaniem atakował przedstawicieli politycznego obozu Stańczyków. W Słowniku prawdy i zdrowego rozsądku zamieścił tekst treści następującej: Stańczyk – roślina galicyjska, pnąca się do góry, rośnie u podnóży tronu, w ogrodach rządowych, w parkach pałacowych i po dworach zachodniej Galicji. (...) Wydaje silny zapach usypiający; wdychanie go sprowadza chroniczne zatrucie, objawiające się brakiem woli, sennością i nadmiarem apetytuMarek Żukow-Karczewski, Śmiech w Krakowie, „Gazeta Krakowska”, 7-8 V 1994 r., nr 104 (14015), s. 10..

W ciągu sześćdziesięcioletniej działalności literackiej zasilał długi szereg pism i współpracował prawie wszystkimi czasopismami Galicji i Królestwa Polskiego jak: „Szkice Społeczne i Literackie” (1875-1876) „Diabeł” (1875-1879) „Przegląd Literacki i Artystyczny” (1882-1886) „Ananas” (1885-1897) „Kurier Krakowski” (1888-1889) „Przegląd literacki” (1896-1899).