Stanisław HallerW ewidencji wojskowych C.K. Armii był określany w języku niemieckim jako „Stanislaus Haller Edler von Hallenburg”. (ur. 26 kwietnia 1872 w Polance Hallera, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – generał dywizji Wojska Polskiego, dwukrotny kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 26 kwietnia 1872 w Polance, w rodzinie szlacheckiej herbu własnego. Był wnukiem Józefa Hallera (1783–1850), synem Władysława Hallera de Hallenburg (1834–1897) i Lucyny z domu Urbańskiej (ur. 1844 lub 1845, zm. 1926). Miał trzech braci, w tym Mieczysława Hallera (1877–1917) oraz dwie siostry. Był kuzynem gen. Józefa Hallera. Zdał egzamin dojrzałości w Bielsku.
Armia Austro-Węgier W 1892, po zdaniu matury, wstąpił do cesarskiej i królewskiej Armii jako jednoroczny ochotnik. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1894 i przydzielony w rezerwie do 10 pułku artylerii korpuśnej w Przemyślu. Złożył podanie o podjęcie zawodowej służby wojskowej, do której został przyjęty w kwietniu 1894. Został zweryfikowany w stopniu podporucznika artylerii służby czynnej z dniem 1 maja 1895. Od około 1895 był oficerem 3 pułku artylerii dywizyjnej w Krakowie, a od około 1896 służył w 1 pułku artylerii korpuśnej w Krakowie.