Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, 9 listopada 1918 wstąpił w szeregi Wojska Polskiego. Przydzielono go do 23 pułku piechoty, wraz z którym uczestniczył m.in. w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1919 awansowano go na stopień podporucznika, a w roku następnym na kapitana. Był dwukrotnie ranny: w styczniu 1919 i w czerwcu roku następnego. Za swoją postawę podczas wojny, 17 maja 1921 został odznaczony orderem „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie, czytamy m.in.: W okresie międzywojennym pozostał w wojsku i pełnił służbę w 23 pułku piechoty we Włodzimierzu. Ukończył kursy w Rembertowie i w Centralnej Szkoły Strzelniczej w Toruniu. W 1925 mianowano go na stopień majora. 26 kwietnia 1928 został przesunięty ze stanowiska zlikwidowanego III batalionu na stanowisko dowódcy II batalionu. Następnie pełnił funkcję dyrektora nauk Centralnej Szkoły Strzelniczej w Toruniu. W 1930 awansował na podpułkownika. 23 marca 1932 został przeniesiony do 67 pułku piechoty w Brodnicy na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W listopadzie 1935 został przeniesiony do 58 pułku piechoty wielkopolskiej w Poznaniu na stanowisko dowódcy pułku. 1 kwietnia 1938 roku został dowódcą pułku KOP „Zdołbunów”.