Strefy sejsmiczne – obszary występowania częstych i silnych trzęsień ziemi. Obszary największej aktywności znajdują się głównie na granicach płyt litosfery (czyli wzdłuż stref subdukcji, uskoków transformujacych i grzbietów śródoceanicznych), rzadziej w obszarach wewnątrzpłytowychWielka Encyklopedia Powszechna PWN, Wydawnictwa Naukowe PWN, Warszawa, 2004, hasło "sejsmiczne strefy".L. Czechowski: Tektonika płyt i konwekcja w płaszczu Ziemi, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994.
Tradycyjnie wyróżniano dwie główne strefy sejsmiczne Ziemi:
okołopacyficzną (tzw. „pacyficzny pierścień ognia”) – obejmującą pacyficzne wybrzeża obu Ameryk, archipelag Aleutów i Wysp Kurylskich, Japonię, Tajwan, Filipiny, Mariany, Nową Gwineę, archipelag Nowych Hebrydów, wyspy Fidżi, Samoa, Tonga, Kermadec i Nową Zelandię; występuje tu ok. 75% wszystkich rejestrowanych trzęsień ziemi; jest to pas utworzony głównie przez strefy subdukcji pod rowami oceanicznymi.
alpejsko-himalajską – strefa obejmująca krainy poddane fałdowaniom alpejskim – od Wysp Azorskich poprzez Alpy, Półwysep Apeniński, Bałkany, Anatolię, Wyżynę Irańską, góry Hindukuszu, Himalaje i Tybet po Wyspy Sundajskie;