W latach 1750–1752 powstała seria esejów Rambler (Wędrowiec), między 1758 a 1760 – cykl esejów Idler (Próżniak), a w roku 1759 – antyutopia Historia Rasselasa, księcia Abisynii (). Ostatni z tych utworów napisał Johnson specjalnie po to, aby sfinansować pogrzeb swej matki, co dowodzi, że cały czas borykał się z kłopotami materialnymi.
1760–1784 Jego problemy finansowe zażegnało przyznanie mu w 1762 roku renty rządowej. Opory przed jej przyjęciem stłumiło umotywowanie jej przyznania – w uznaniu za zasługi.
Wokół Johnsona zawiązał się krąg literacki, w którym działali m.in. Oliver Goldsmith, Joshua Reynolds, Edmund Burke i aktor David Garrick. W 1763 roku Johnson poznał Jamesa Boswella, który stał się jego serdecznym przyjacielem i późniejszym biografem (opublikował biografię Johnsona w 1791 roku).
Trapiony przez liczne choroby – astmę, artretyzm i prawdopodobnie raka, Samuel Johnson zmarł w wieku 75 lat w wyniku udaru mózgu. Został pochowany w londyńskim opactwie westminsterskim 20 grudnia 1784 roku.
Twórczość