górnej warstwy próchnicznej i leżącej pod nią, a bezpośrednio na spągu żółtej gliny. Warstwa próchniczna miała średnią miąższość 35 cm, warstwa gliny do 0,5 m. Namulisko to zostało całkowicie wybrane podczas wykopalisk archeologicznych. Obecnie namulisko jest cienkie, gliniaste z gruzem wapiennym, pokryte niewielką ilością liści, a miejscami goły spąg. Wskutek wybrania namuliska korytarze jaskini mają przekrój okrągły lub owalny. Nacieki występują w formie polew kalcytowych, drobnych stalaktytów, żeber naciekowych i nacieków grzybkowych.
Jaskinia jest sucha, w głębi ciemna. W korytarzu pomiędzy otworami jest silny przewiew powietrza. W pobliżu otworów ściany są pokryte glonami, a miejscami także porostami i mchami. Na spągu w zasięgu okapu otworu zachodniego liczne rośliny wyższe. W jaskini stwierdzono występowanie wielu gatunków bezkręgowców.
Historia poznania Jaskinia znana była od dawna. Pierwsza wzmianka o niej pochodzi z 1899 roku od Stanisława Jana Czarnowskiego. W 1924 roku jaskinię uznano za zabytek. Zinwentaryzował ją Kazimierz Kowalski w 1947 roku