Podczas II wojny światowej na terenie wsi nastał głód, podczas którego mieszkańcy modlili się na różańcach. 25 marca 1941 r. w święto Zwiastowania NMP (nieuznawane w ZSRR) podczas nagłych, niespodziewanych i gwałtownych roztopów na zachodnim krańcu wsi, topniejąca woda wypełniła powierzchnię wyschniętego w przeszłości jeziora, w którym pojawiło się mnóstwo ryb. Ludzie uznali to wydarzenie za cud, gdyż z uwagi na brak żywności ryby uratowały ich od śmierci głodowej. Jezioro wyschło ponownie w 1955 r.
Część Polaków uciekła z wioski w 1943 r. z Armią Andersa, a część – do 1946 r. – powróciła do Polski. Ostatni Niemcy wyjechali w 1996 r.
W 1990 r. we wsi powstała parafia Matki Bożej Królowej Pokoju (pierwszym proboszczem był ks. Tomasz Peta). W 1992 r. prymas Polski Kardynał Józef Glemp poświęcił nową świątynię, ukończoną w 1993, w której ustanowiono Narodowe Sanktuarium Matki Bożej Królowej Pokoju, Matki Azji, ogłoszonej wówczas patronką całego Kazachstanu. Jest to miejsce kultu maryjnego w północnym Kazachstanie i narodowe sanktuarium maryjne dla całego Kazachstanu.