Głównym zadaniem modelu Bènarda jest określenie, jaką część przyrostu siły roboczej w każdej kategorii zawodowej stanowić mają przekwalifikowani pracownicy innych kategorii, a jaką młodzi absolwenci opuszczający szkoły. Bènard dopuszczał zmniejszenie się liczebności poszczególnych grup zawodowych w tempie szybszym od stopy ubytku naturalnego.
System kształcenia u Bènarda składa się z siedmiu typów szkół na różnych poziomach, przy czym cykl nauczania niezależnie od typu szkoły trwa 3 lata. W przeciwieństwo do modelu Adelman, uwzględnione są nakłady produkcji bieżącej na kształcenie, natomiast osoby o wykształceniu niepełnym określa się jako absolwentów.
Funkcja celu w modelu Bènarda ma postać:
Max Ψ = Σβ₁(t) * ΔC₁ (t) + Σμ₁(t) * ΔK₁(t) + Σγ₂(t)*Y₂(t) + Ση₂(t) * ΔK₂(t) + Σμ₂(t) * X₂(t) + Σμ₃(t) *Δ K₃(t) + Σχ₃(t) * L₃(t)
Gdzie: