Lokalne nawroty są następstwem niecałkowitego wycięcia guza pierwotnego, zwykle pojawiają się w ciągu 24 miesięcy od leczenia radykalnego. Choroba nawrotowa cechuje się wysokim ryzykiem rozwoju przerzutów odległych i złym rokowaniem. Nawrót choroby jest obserwowany u 30–40% chorych z pierwotnie zlokalizowaną chorobą. U 10–20% chorych nowotwór jest rozpoznawany w stadium przerzutowym.
Kostniakomięsak klasyczny thumb|Kostniakomięsak kości udowej thumb|Kostniakomięsak, barwienie H+E. Widoczna kostnina oraz wrzecionowate komórki nowotworowe z wyraźną atypią. Widoczne pojedyncze olbrzymie komórki podobne do osteoklastów. thumb|Kostniakomięsak Jest to śródszpikowy podtyp kostniakomięsaka o wysokiej złośliwości charakteryzujący się wytwarzaniem osseiny. Jest najczęstszym typem histopatologicznym u ludzi i stanowi około 70–80% przypadków kostniakomięsaka.
Najczęstszą lokalizacją kostniakomięsaka klasycznego jest dalsza część kości udowej, bliższa część kości piszczelowej i proksymalna część kości ramiennej. Rzadko kostniakomięsak klasyczny jest zlokalizowany w żuchwie, kości szczękowej, miednicy, kręgosłupie i czaszce. Tendencję do obecności kostniakomięsaka poza kośćmi długimi obserwuje się u osób w starszym wieku.