Za zbyt dużą uznano także pięcioosobową załogę (BA-5 miał stanowiska kierowców na obu końcach pojazdu).
Odrzucenie BA-5 przez RKKA nie zakończyło prac nad rozwojem samochodu pancernego wykorzystującego podwozie ZiSa-6. W latach 1936–1937 opracowano zmodyfikowaną, skróconą wersję tego podwozia oznaczoną jako ZiS-6K. Miała ona silnik o większej mocy i zachowało mechanizm podwojonego kierowania pochodzący z BA-5. Wykorzystując to podwozie zbudowano makietę samochodu pancernego o masie ponad 8000 kg. Wykorzystując doświadczenia z prac nad podwoziem ZiS-6K zaprojektowano kolejne podwozie oznaczone jako ZiS-34, które wykorzystano budując prototypy wozu oznaczonego jako BA-11. Zanim rozpoczęto ich budowę, w sierpniu 1938 roku, przedstawicielom Komitetu Naukowo-Technicznego Zarządu Mechanizacji i Motoryzacji Armii przedstawiono do akceptacji makietę pojazdu. Dwa prototypowe podwozia były gotowe pod koniec tego samego roku. Montaż pancernych nadwozi i wyposażenia na prototypach BA-11 zakończono na początku 1939 roku.