Tadeusz Suchorzewski (ur. 1779 rokuŁoza podaje datę 21 kwietnia 1780 roku w Sarbinowie w ówczesnym powiecie kościańskim – zm. w 1852 roku w Paryżu) – generał brygady armii Królestwa Polskiego i generał brygady powstania listopadowego. thumb|Grób Tadeusza Suchorzewskiego Życiorys Służbę wojskową rozpoczął w roku 1800 w Legii Naddunajskiej. W 1801 wziął dymisje i powrócił do kraju w stopniu porucznika. W 1806 wszedł do poznańskiej gwardii honorowej jako kapitan. Wziął udział w kampanii mazurskiej 1807 i dostał się do niewoli rosyjskiej. Po uwolnieniu brał udział w wojnie z Austrią w 1809 jako szef szwadronu. Od listopada 1809 major w 6 pułku ułanów.
W kampanii moskiewskiej 1812 pułkownik i dowódca pułku. W kampanii saskiej sześciokrotnie ranny. Pod Lipskiem ponownie dostał się do niewoli rosyjskiej.
Od stycznia 1815, po powrocie w wojsku dowódca 2 pułku strzelców konnych Armii Królestwa Polskiego. Generał brygady z 1818 jako dowódca 1 Brygady Ułanów. Odznaczony Orderem Świętego Stanisława II klasy w 1820 roku i III klasy w 1819 rokuStanisław Łoza, Kawalerowie orderu Św. Stanisława, w: Miesięcznik Heraldyczny, r. XI, nr 5, Warszawa 1932, s. 110..
W czasie powstania listopadowego krótko na czele 1 Dywizji Jazdy. Z powodu przewlekłej choroby w lutym 1831 przeszedł do rezerwy.