Na kontynencie rozproszeni Sasi połączyli się na początku VIII wieku tworząc trzy duże grupy: Westfalów, Angarów i Ostfalów. Niektórzy historycy uważają, że były to wojskowe jednostki administracyjne (albo związki militarne – herescephe), nie wiadomo jednak, czy powstały one w okresie walk z Karolem Wielkim, czy też wcześniej. Ich społeczeństwo dzieliło się na arystokrację, ludzi wolnych oraz tzw. „laz”, czyli stan pośredni między ludźmi wolnymi a niewolnikami. Karolińscy kronikarze, przede wszystkim Einhard, mocno podkreślali duże przywiązanie Sasów do rodzimych wierzeń.
Z biegiem czasu niemal wszystkie plemiona, które osiedliły się jako sąsiedzi Franków, padły ofiarą ich militarnego naporu. Tak stało się z Turyngami, Bawarami czy Alemanami. Inaczej jednak wyglądała sytuacja w przypadku Sasów, którzy długo stawiali skuteczny opór zarówno samym Frankom, jak i chrześcijaństwu. Pokonanie ich i włączenie Saksonii do swojego królestwa zajęło Frankom ponad trzydzieści lat (772-804). Dokonał tego Karol Wielki w trakcie kilku kampanii wojennychR. McKitterick, Wstęp, [w:] Wczesne średniowiecze, red. R. McKitterick, Świat Książki, Warszawa 2010, s. 32., zwyciężając Sasów walczących pod wodzą WidukindaB. Zientara, Historia powszechna średniowiecza, Trio, Warszawa 1994, s. 125. i nawracając ich siłą na chrześcijaństwoM.