Tkanka ta, zwana również szkieletową lub podporową, występuje głównie u kręgowców. Tkankę łączną oporową dzieli się na tkankę kostną i tkankę chrzęstną. Zapewnia ona podporę organizmu i ochronę mechaniczną.
Tkanka łączna chrzęstna
Nie jest unaczyniona ani unerwiona. Należy do najgęstszych tkanek łącznych i występuje przede wszystkim u kręgowców; u bezkręgowców występuje tylko u niektórych pierścienic morskich, mięczaków i bezczaszkowców. W substancji międzykomórkowej znajdują się zaokrąglone zwykle komórki (chondrocyty); czasem też występują włókna sprężyste lub klejorodne. Dzieli się ona na:
Tkanka chrzęstna włóknista Charakteryzuje się obecnością większej lub mniejszej ilości włókien (głównie kolagenowych) w substancji międzykomórkowej; komórki wydłużone i stosunkowo nieliczne. Znajduje się w miejscach przyczepu ścięgien do kości oraz w krążkach międzykręgowych.
Tkanka chrzęstna szklista Zawiera włókna kolagenowe, ulega mineralizacji. Buduje powierzchnie stawowe i przymostkowe części żeber. Występuje też w części chrzęstnej nosa i oskrzelach.
Tkanka chrzęstna sprężysta Występuje w małżowinie usznej ssaków oraz w chrząstkach krtani, ścianie przewodu słuchowego zewnętrznego, trąbki słuchowej i nagłośni.