Od 1932 badał problemy optyki wyładowań w gazach. Ich wyniki opublikował w serii artykułów z ogólnym tytułem Optyczne badania wyładowań. Otrzymał za tę serię bez obrony stopień doktorski. W 1938 roku zaproponował metodę przeprowadzenia eksperymentalnego udowodnienia istnienia wymuszonego promieniowania. W związku z tym jako pierwszy zwrócił uwagę na możliwość co do zasady stworzenia środowiska, które – zamiast osłabiać – wzmacnia przenikające je promieniowanie (zjawisko ujemnej absorpcji). Prace nad tym zjawiskiem prowadził razem z M.M. Budybskim i F.A. Butajewą. W 1939 roku w Instytucie Fizyki im. Lebiediewa obronił rozprawę habilitacyjną związaną z badaniem optycznych charakterystyk wyładowań w gazach.
Zbiorcze wyniki badań pozwoliły Fabrikantowi wykazać, że przechodzenie światła przez środowisko inwersyjne prowadzi do wykładniczego wzrostu intensywności promieniowania – co zawarł w zgłoszeniu odkrycia nowej metody wzmacniania światła (z uogólnieniem na promieniowanie w zakresie ultrafioletowym, widzialnym, podczerwonym i radiowym), wystosowanym w 1951 r. Radzieckie świadectwo autorskie tego odkrycia otrzymał dopiero w 1959 r., a w 1964 r. – dyplom odkrycia nr 12, z mocą od 1951 r.