Długa), poświęcając się swojej pasji naukowej, ale także uporządkował bibliotekę Aleksandra Lubomirskiego. W roku 1810 został przeniesiony do Łukowa i objął stanowisko prefekta i profesora w tamtejszym gimnazjum pijarskim. Powołany na nauczyciela do Konwiktu Szlacheckiego w Warszawie wykładał literaturę łacińską, a nawet polską. W roku 1813 na kapitule generalnej pijarów w Warszawie wyznaczono go na magistra nowicyatu w Opolu Lubelskim oraz powierzono wykłady z literatury greckiej i łacińskiej. W tym okresie cieszył się względami W. Skarszewskiego (biskup lubelski), jednocześnie utrzymując bliskie kontakty z opolskim dworem R. Rzewuskiej. Jakby przy okazji zajmował się swoją pasją, dość, że miał piękne zbiory w swoim zielniku flory miejscowej i kilka szafek owadów i motylów. Na kolejnej kapitule w roku 1818 wybrany został członkiem konsystorza prowicyonalnego (konsultorem) i sekretarzem prowincyi polskiej a Kajetan Kamieński, rektor Konwiktu Konarskiego na Żoliborzu powołał Andraszka na profesora greki i łaciny, gdzie trzymał pierwszeństwo między swymi współkolegami jako uczony professor, doświadczony pedagog, miłowany i wielbiony od swych braci i uczniów.