Rozwój chemii siarki Starożytność – w Biblii częste wzmianki na temat siarki rodzimej około 800 p.n.e. – Homer wzmiankuje o odymianiu za pomocą spalania siarki około roku 79 n.e. Pliniusz Starszy wzmiankuje o występowaniu i wykorzystaniu siarki X wiek – Muhammad ibn Zakariya al-Razi otrzymuje i bada właściwości kwasu siarkowego 1044 – najwcześniejsza znana receptura prochu czarnego (Chiny) 1128 – udokumentowane użycie prochu przez chińską armię około 1245 – proch zostaje „odkryty” w Europie, niezależnie przez Bertholda Schwarza i Rogera Bacona 1661 – efekty zanieczyszczenia w Londynie opisane przez Johna Evelyna królowi Karolowi II 1746 – John Roebuck wprowadza metodę komorową wytwarzania 1777 – Antoine Lavoisier sugeruje, że siarka jest pierwiastkiem 1781 – związki siarki zostają wykryte w roślinach (szczaw, warzucha, chrzan) 1809 – J.L. Gay-Lussac i Louis Jacques Thénard ustalają, że siarka jest pierwiastkiem (w tym samym roku Humphry Davy wykonał doświadczania – prawdopodobnie na zanieczyszczonych próbkach siarki – stwierdzając, że składnikami siarki jest również wodór i tlen) 1813 – wykrycie siarki w żółci i krwi zwierząt 1822 – ksantogeniany (np. EtOCSSK) zostają odkryte przez Williama Christophera Zeisego, który w 1834 r.