Staroluteranizm pomimo dotkliwych represji uzyskał legalizację w 1845. Rozwijał się głównie we wschodniej części państwa pruskiego, a później w krajach i prowincjach wschodnich Cesarstwa Niemieckiego. Znaczna część staroluterańskiej wspólnoty w czasie prześladowań ze strony władz państwowych wyemigrowała do Ameryki Północnej i Australii, skąd prowadziła działalność misyjną na resztę świata.
Charakterystyka Obecnie staroluteranie mieszkają głównie w Niemczech i Stanach Zjednoczonych Ameryki. Wiernych Kościołów staroluterańskich cechuje pietystyczna pobożność oraz konserwatywne stanowisko w kwestiach luterańskiej liturgii, nauczania moralnego i dyscypliny kościelnej. Stanowczo odrzucają teologię liberalnego chrześcijaństwa.
Większość Kościołów staroluterańskich zrzeszona jest w Międzynarodowej Radzie Luterańskiej (ILC).
Kościoły staroluterańskie Afryka Ghana Kościół Ewangelicko-Luterański Ghany (ELCG) Kenia Kościół Ewangelicko-Luterański w Kenii (ELCK) Nigeria Kościół Luterański Nigerii (LCN) RPA Kościół Luterański w Południowej Afryce (LCSA) Wolny Kościół Ewangelicko-Luterański w Południowej Afryce (FELSISA)