po I wojnie zastąpiono je czerwonymi, brązowymi, burymi, zielonymi, beżowymi w kwieciste wzory szytymi z lekkich (krasych) materiałów wełnianych, zwanych tybetem. Okrywające przody spódnic – zapaski – były szyte w formie prostokąta lub kwadratu z płótna, do tyłu „zapasywany” (wiązany) za pomocą troków. Zapaskę szyto z lnianego lub konopnego płótna wiejskiej roboty. Spełniała jeszcze ważną funkcję – zbierano do niej owoce, strąki grochu, kłosy zboża, czy jaja z grzęd kurzych. Najbardziej charakterystyczny był gorset szyty z aksamitu, wyszywany blaszkami i paciorkami. Wizytkami zwano letnie, wyjściowe bluzki, noszone przez mężatki. Szyto je z tego samego materiału co spódnice i sięgały poniżej pasa lub do bioder (krój wolny, przody zdobiły aplikacje, wokół szyi obiegał wąski kołnierzyk zakończony szpicem lub oszywką. Ubiorem wierzchnim na dni chłodniejsze były sukienne granatowe, zielone, rzadziej beżowe kaftany. Zaś w czasie zimy kobiety ubierały się w proste sięgające do pasa bez rękawów i ozdób kożuszki szyte ze skór baranich, wyprawianych domowym sposobem. Na głowę noszono czepiec lub chustę. Obuwie takie samo jak męskie. Dodatkiem do ubioru były czerwone korale.