d) Bergsona-Samuelsona
Funkcja dobrobytu społecznego, której argumentami są jedynie indywidualne funkcje użyteczności. Przy założeniu o pomiarze użyteczności na skali porządkowej umożliwia jedynie określenie warunków optymalności Pareto (Samuelson, 1947). Zakłada: uwzględnienie ekonomii dobrobytu (ze względu na wykorzystanie indywidualnych użyteczności) porównywalność użyteczności osiąganej przez poszczególne jednostki wypukłość preferencji społecznych Umożliwia takie samo traktowanie preferencji społecznych jak preferencji jednostek.
Zobacz też ekonomia dobrobytu teoria oczekiwanej użyteczności
Przypisy
Kategoria:Ekonomia dobrobytu