W 1972 został przeniesiony do pracy w duszpasterstwie chorych w Częstochowie, a rok później powierzono mu obowiązki rektora Domu wałbrzyskiego.
Od 1976 przez dwadzieścia lat pełnił obowiązki sekretarza Prymasowskiego Studium Życia Wewnętrznego w Warszawie, zastępując ks. Mariana Sikorę; był również wykładowcą tej instytucji, a także pełnił posługę kapelana sióstr franciszkanek Rodziny Maryi w Izabelinie (1976-1984) i sióstr pallotynek na warszawskim Zaciszu (1984-1996). Od 1996 mieszkał w Ołtarzewie. Zmarł w lutym 2000 w Pruszkowie, pochowany został w kwaterze pallotyńskiej w Ołtarzewie.
Twórczość Ogłosił kilkanaście artykułów, m.in. Obowiązki kierownika i osoby kierowanej (w pracy zbiorowej Kierownictwo duchowe, 1954), Nasza profesja a większa chwała Boża (w Ad quartum lustrum sacerdotii necnon ad jubilaeum argenteum consecrationis 1938-1958, 1958), Wiedza i dokształcanie kapłańskie (w Księga Pamiątkowa ad sextum lustrum sacerdotii 1938-1968, 1968, Jezus Chrystus wzorem zrozumienia człowieka i świata (w Księga Pamiątkowa ad septimum lustrum sacerdotii 1938-1973, 1973), Święty Wincenty Pallotti a niewierzący ("Roczniki Pallotyńskie", 1974), Ks. Stanisław Szulmiński jako ojciec duchowy ("Nasz Prąd", 1980, nr 11). Był również autorem kilku opracowań z dziejów Akademickiego Studium Teologii Katolickiej w Warszawie (z ks.