XVII wiek był okresem szybkiego rozwoju dominium suskiego. Piotr Komorowski w latach 1613–1614 wybudował w Suchej kościół, konsekrowany w 1624 r., w tym samym roku sprowadził do niego kanoników regularnych laterańskich z prepozytury p.w. Bożego Ciała na krakowskim Kazimierzu, w 1625 r. ufundował dla nich w Suchej osobną prepozyturę, a następnie doprowadził w 1626 r. do ustanowienia parafii. Prepozytura kanonicka w Suchej przetrwała do 1782 r., kiedy to znieśli ją austriaccy zaborcy. Również wiele starań poświęcił rozbudowie dawnego dworu obronnego Kaspra Suskiego, tworząc okazałą rezydencję magnacką. W tym okresie powstały w Suchej: huta szkła, młyn wodny, browar, suszarnia chmielu, gorzelnia, kuźnica żelaza i miedzi.
W latach 1693–1726 panią zamku suskiego była Anna Konstancja Wielopolska, która, będąc sprawną administratorką, przeprowadziła reformę administracyjną „państwa suskiego”. W XVIII wieku pod rządami Wielopolskich, na mocy przywilejów otrzymanych od króla polskiego, a następnie po 1772 r. od cesarza, Sucha przeobraziła się z osady typowo rolniczej w osadę targową.