Jaskinia położona jest w północno-zachodniej części wzniesienia Świniuszka. Ze względu na pionowe usytuowanie otworów wejściowych i znacznej głębokości jest to jaskinia, która wymaga do zwiedzania użycia specjalistycznego sprzętu. Niebezpieczna ze względu na obsypujące się kamienie, jedna z głębszych na Jurze. Jaskinię tworzy pionowa szczelina, w których zaklinowane głazy utworzyły szereg poziomów. Stromy korytarzyk odchodzący od otworu wejściowego początkowo opada do niewielkiej salki, z której w głąb jaskini prowadzą dwie studnie. Na poziomie −13 m studnie te łączą się w jeden ciąg. Z korytarza, który przebiega na tym poziomie, dwa niezależne od siebie ciągi osiągają poziom −28 i −37 m (dno jaskini).
Podobnie jak w większości jaskiń o charakterze szczelinowym szata naciekowa jest tu dość uboga. Obecnie stanowią ją jedynie zniszczone nacieki w dolnych partiach jaskini.
Jaskinia została zinwentaryzowana w 1972 r. przez A. Górnego do znanego wówczas poziomu −28 m. W 1981 M. Czepiel zinwentaryzował ją według obecnie znanego stanu (−37