Z tego względu penetrować ją mogą tylko wykwalifikowani grotołazi.
Pierwszy bardzo ciasny odcinek studni ma długość kilkunastu metrów i pokonanie go wymaga ubezpieczenia liną. W szczelinie znajdują się żebra naciekowe i luźne kamienie. Głębiej szczelina nieco rozszerza się i na dnie studni osiąga szerokość 60 cm. Od dna odchodzą dwie szczeliny; północno-wschodnia, dostępna na długości 5 m i południowo-zachodnia prowadząca do dalszych partii jaskini.
Jaskinia powstała na rozpadlinie w wapieniach z okresu jury późnej. Ma obfitą szatę naciekową, na którą składają się duże stalaktyty, kalcytowe polewy i wełniste nacieki o dużym tempie przyrostu. Na polewach tworzy się draperia naciekowa, pola ryżowe i misy o brzegach do 10 cm wysokości. Na stalaktytach często występuje makaron, a w namulisku znajdują się potrzaskane resztki starej szaty naciekowej.
Historia poznania i eksploracji Jaskinię odkryli w listopadzie 1988 r. grotołazi z Bielska-Białej. Zainteresował ich wytopiony śnieg w miejscu wydostawania się z jaskini mas ciepłego powietrza. Ta szczelina była jednak zbyt ciasna, niemożliwa do przejścia, Kilka metrów poniżej niej odkryli właściwe wejście do jaskini. Po raz pierwszy jaskinię opisał A. Sanak w 8 numerze czasopisma Zacisk. Później jaskinia była badana i opisywana przez innych grotołazów.
Przypisy
Kategoria:Jaskinie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej Kategoria:Jaroszowiec