Tego typu efekty specjalne stały się znakiem rozpoznawczym francuskiego reżysera Georges’a Mélièsa.
thumb|left|upright|Montażystka przy pracy (1946) Montaż (zwłaszcza montaż równoległy) coraz powszechniej stosowano dopiero po 1903 roku, w okresie rozwijania się konwencji pełnometrażowego filmu fabularnego. W połowie lat 20. do użytku w wytwórniach amerykańskich weszły pierwsze w historii stoły montażowe Moviola, które pozwalały montażystom na stosunkowo szybki przegląd i selekcję materiału filmowego. W późniejszych latach wprowadzono stoły montażowe Steenbeck i KEM, o wyższym komforcie użytkowania niż Moviola. W latach 20. popularność zyskały też kopiarki optyczne, za pomocą których osiągano takie efekty, jak powiększenie wycinka obrazu, stopklatka, łączenie w jednym kadrze wielu różnych obrazów (np. ujęcia człowieka przebranego za dinozaura z ujęciem uciekających ludzi). Za pomocą kopiarek i techniki maskowania (ang. matting) uzyskiwano wiele efektów budujących nastrój fantastyczny bądź komediowy, np. wkomponowanie postaci granej przez aktorkę w scenę filmu animowanego w serii filmów Alice Comedies (1923-1927) albo znikająca twarz bohatera filmu Niewidzialny człowiek (1933). Metoda ta została później udoskonalona i opracowana na nowo w technice maski wędrującej (ang.