„Głównego wroga” widziano w Kościele katolickim, ale przestrzegano też przed „syjonistyczną agenturą” wśród mniejszości żydowskiej. Według Radia Wolna Europa KPP kolportowała też mapę Polski z granicą wschodnią z 1772 i podpisem: Zapewnimy Ci taką Polskę.

KPP nie rozwinęła szerszej działalności. Skupiała kilkadziesiąt osób działających konspiracyjnie. W 1966 Kazimierz Mijal opuścił nielegalnie kraj i udał się do Albanii. Radio Tirana nadawało programy po polsku, popularyzując KPP, a za pośrednictwem ambasady albańskiej w Warszawie lider ugrupowania nadal kierował swoimi zwolennikami. Służbie Bezpieczeństwa udało się jednak wprowadzić do KPP kilku agentów, co umożliwiło rozbicie partii w ciągu kilku latJakub Kryst: Twardogłowy awanturnik, „Focus Historia”, nr 3 (38) z 2010, s. 54. Wolności zostało pozbawionych kilka osób związanych z KPP: Stanisław Brodziński, Zbigniew Osten, Kazimierz Jarzębowski i Władysław Rowiński. W 1968 KPP potępiła zarówno „rewizjonizm” Alexandra Dubčeka, jak inwazję państw Układu Warszawskiego na CzechosłowacjęMagnificent Victory of China's Great Cultural Revolution Inspires Polish Working Class, „Peking Review”, nr 42 (1968) . Działalność mijalowskiej Komunistycznej Partii Polski ożywiła się w grudniu 1970.