W 1900 wystąpił do Wydziału Powiatowego w Tarnobrzegu, z wnioskiem w sprawie założenia Powiatowego Biura Pośrednictwa Pracy. Wniosek został zaakceptowany, a samego inicjatora wybrano do Zarządu tej organizacji.
W 1895 związał się z ruchem ludowym. Był w składzie Rady Muzeum Polskiego w Rapperswilu. Był członkiem Ligi Narodowej w 1901Stanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887-1907), Londyn 1964, s. 587.. Zasiadał w komitecie organizacyjnym budowy pomnika Bartosza Głowackiego w TarnobrzeguB. Kasperek, Jakub Bojko 1857-1943, Lublin 1998, s. 143.. W latach 1907–1911 był posłem do Rady Państwa XI kadencji, gdzie reprezentował ugrupowanie księdza Stanisława Stojałowskiego. Podczas I wojny światowej prowadził tajną agitację na rzecz niepodległości Polski. W latach 1916–1918 pracował w nielegalnym biurze werbunkowym do Legionów w Sandomierzu. W 1918 wszedł w skład tarnobrzeskiej Powiatowej Rady ChłopskiejZ. Trawińska, Z dziejów stronnictw chłopskich w Małopolsce Środkowej w latach 1918–1931, [w:] Ruch ludowy na Rzeszowszczyźnie, red. S. Jarecka-Kimlowska, Lublin 1967, s. 44..
W wyborach parlamentarnych w 1922, jako kandydat Związku Ludowo–Narodowego, został wybrany zastępcą senatora Ernesta Adama. Po jego śmierci (22 listopada 1926) objął mandat senatora I kadencji.