Nakierowana zostaje na określone parametry, a z kolei ich wartości zostają powiązane z oczekiwaniem, a nawet wymogiem, określonych reakcji.
W wyniku prowadzonych obserwacji i analiz Taylor, ogólnie rzecz ujmując, skrytykował stosowanie działań uznaniowych jako głównego sposobu podejmowania decyzji w polityce pieniężnej. Swoje stanowisko uzasadnił następującymi argumentami: brak wyraźnych reguł zwiększa skłonność decydentów do podejmowania decyzji korzystniejszych (niekoniecznie dla pieniądza) w danym momencie, gorszych od optymalnych, istnienie reguł zwiększa odpowiedzialność decydentów, bo w przypadku odstępstwa od nich zmusza do wytłumaczenia się z przyczyn takiego posunięcia, dyskrecjonalność odsuwa potrzebę ustanowienia celów i planów działania – natomiast właśnie planowanie umożliwia ocenę skutków danej polityki, konsekwentne trzymanie się reguł polityki podnosi jej wiarygodność, przez co rośnie również jej skuteczność, istnienie reguł oraz ich obecność w świadomości uczestników rynku ogranicza niepewność funkcjonowania rynku, daje im bowiem możliwość przewidywania przyszłych decyzji z zakresu polityki pieniężnej.