Jacques Lacan swoją secesję z Międzynarodowym Towarzystwem Psychoanalitycznym przeprowadził pod hasłem powrotu do Freuda. Odcinał się od amerykańskiej i angielskiej odmiany psychoanalizy zwanej psychologią ego, która skupiała się przede wszystkim na wzmacnianiu funkcji ego i przystosowaniu ego do warunków zewnętrznych. Lacan stwierdził, że ego nie istnieje, jest złudzeniem, z którym podmiot się identyfikuje. Identyfikacja ta ma miejsce w tzw. fazie lustra. Wówczas małe dziecko, które czuje się zbiorem niezorganizowanych części, widząc swoje odbicie w lustrze identyfikuje się z nim. Sądzi, że to odbicie to „ja”. W efekcie tego istnieje głębokie rozdarcie między podmiotem a ego.
W swojej teorii Lacan wprowadził trzy rejestry: symboliczne, wyobrażeniowe, realne.
Szkoła angielska psychoanalizy Składają się na nią teorie stworzone przez dwie wielkie osobowości: Annę Freud - córkę Zygmunta Freuda oraz Melanie Klein. Z uwagi na różnice między tymi podejściami przez długi czas realna była groźba rozłamu w Brytyjskim Towarzystwie Psychoanalitycznym.