psucia monety (pięciokrotna obniżka zawartości kruszcu w ciągu zaledwie 6 lat), uzgodnienia mniejszego procentu spłacanego długu i podwyższenia podatków.
Próbował puścić w obieg papierowe pieniądze: billets de monnaie, rezultaty dla gospodarki okazały się jednak złe. Studiował projekty Vaubana i propozycje Boisguilleberta wprowadzenia nowego podatku taille, lecz nie wdrożył ich.
W październiku 1706 roku przekazał królowi wiadomość, że dług państwowy wzrósł do 288 mln liwrów i że deficyt na rok 1707 wyniesie 160 milionów. W październiku 1707 zauważył z konsternacją, że zysk na rok 1708 będzie musiał być w całości przeznaczony na spłatę wierzycieli państwa. Wobec tego Chamillart, który już w roku 1706 prosił o emeryturę, uzyskał zwolnienie z urzędu. Naród obwiniał go niesłusznie o ruinę finansową państwa, której prawdziwa przyczyna była kosztowna wojna o sukcesję hiszpańską (1702–1714).