2 listopada 1918 r., po przejęciu przez Polaków władzy w Radomiu, odprawił uroczyste nabożeństwo w miejscowej synagodze, wzywając Żydów do pracy na rzecz budowy odrodzonej Rzeczypospolitej.
Z jego inicjatywy, 15 listopada 1918 r., rozpoczął działalność Komitet Wykonawczy dla Czynnego i Wydatnego Poparcia Odbudowy Mocarstwowej Potęgi Państwa Polskiego w Radomiu. W 1919 r. został członkiem prezydium lokalnego Komitetu Niesienia Pomocy Żołnierzowi Polskiemu. Osobiście prowadził agitację na rzecz Polski wśród Żydów mieszkających na Górnym Śląsku. Wsparł też Powstanie Wielkopolskie i walki Polaków o Lwów. Za działalność tę został odznaczony odznaką za waleczność, przyznaną przez Kapitułę Odznaki Powstania Wielkopolskiego oraz Naczelną Komendę Straży Ludowej.
W latach 1919–1921 był mocno zaangażowany w akcję wspierania przez Żydów armii polskiej walczącej przeciwko bolszewikom. Z jego inicjatywy utworzono Żydowski Komitet Pomocy Państwu i Żołnierzowi w Radomiu, który prowadził bezpłatną jadłodajnię, herbaciarnię i szwalnię dla żołnierzy. W 1923 r. wziął udział w kongresie ortodoksyjnym w Wiedniu, gdzie wygłosił referat poświęcony odbudowie Polski. Pozostając nadal pełniącym obowiązki rabina, starał się przez długi czas o ostateczne zatwierdzenie na tym stanowisku (doszło do tego dopiero w 1938 r.