Budowę rozpoczęto w pierwszej połowie XIII w., od wzniesienia nawy z dwuwieżową fasadą. Od 1262 rozpoczęto budowę wschodniego chóru. Na początek XIV wieku przypada gruntowna rozbudowa korpusu nawowego, 20 lat wymagała budowa i dekoracja nawy południowej (1317 – ok. 1340). Około 1350 wzniesiono transept. W latach 1414–1439 wzniesiono chór zachodni. W wyniku walki Ludwika XIV o palatynat kościół poniósł poważne zniszczenia.
Aż do XIX wieku kościół znajdował się w stanie ruiny. Po odbudowie i gruntownej renowacji połączonej z regotyzacją wnętrza przywrócono kolegiacie dawną świetność.
Architektura thumb|Korpus nawowy od strony południowej
Struktura kościoła Stojący na plateau góry porośniętej winem zbudowany z czerwonego piaskowca kościół jest ważnym przykładem dojrzałego gotyku katedralnego. Składa się z dwóch części, starszej – którą stanowi trójnawowa bazylika z transeptem, czteroprzęsłowym korpusem nawowym zamkniętym od zachodu dwuwieżową fasadą, oraz młodszej – jest nią chór zachodni, dwuprzęsłowy, zamknięty wielobocznie. Starsza część budowana na planie krzyża łacińskiego, do naw bocznych przylegają kaplice, o niewielkiej wysokości. Na skrzyżowaniu naw wznosi się wysoka zbudowana na planie oktogonu wieża. Chór zachodni jest wyższy od części wschodniej.