Bojówkarze niemieccy kilkakrotnie urządzali na niego napady, w.czasie jednego z nich stracił prawe oko.

We wrześniu 1922 założył Samopomoc Mazurska i został jej prezesem; organizacja ta pozyskała ok. 6000 członków, lecz musiała ulec likwidacji wskutek odmowy władz niemieckich na jej zarejestrowanie.Od 1923 współpracował ze Zjednoczeniem Mazurskim (zebranie założycielskie odbyło się z inicjatywy jego syna Gustawa w domu Bogumiła Labusza juniora w Labuszewie). Zjednoczenie walczyło o język polski i uświadomienie narodowe Mazurów. Od 1928 był członkiem Zarządu partii jako sekretarz. Z ramienia Zjednoczenia współpracującego z Polską Partią Ludową kandydował w 1924 i 1928 kandydował do Parlamentu Rzeszy oraz Sejmu Pruskiego. W 1929 kandydował do sejmiku prowincjonalnego w Królewcu. Od 1932 był członkiem Zarządu Okręgu Mazurskiego Związku Polaków w Niemczech. Po dojściu Adolfa Hitlera do władzy policja roztoczyła nad nim nadzór - wielokrotnie przeprowadzając rewizje w jego domu. Był również przedmiotem napaści bojówek SA (Sturmabteilung).

Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany raz z synem Ottonem przez władze hitlerowskie we wrześniu 1939 i osadzony w obozie koncentracyjnym Hohenbruch w Prusach Wschodnich. Później został przewieziony do więzienia w Królewcu.