Księga składa się z 3836 odpisów świadectw sprzedaży, kupna, darowizn itp. Najstarsze opisane i zarejestrowane transakcje pochodzą z 764 r. Księga jest najstarszym źródłem pisanym wiedzy o ponad 1000 miejscowości. Liczne darowizny na rzecz klasztoru spisano w następujący sposób – jako pierwsze podano dobra podarowane przez cesarza oraz książąt, w drugiej kolejności opisano darowizny okolicznej ludności. Te ostatnie uporządkowane są według okręgów (niem. Gau): Wormsgau (gdzie klasztor posiadał około 1180 dóbr), Speyergau, Lobdengau, Rheingau, Maingau, Neckergau, Kraichgau itd.
Kartularz zawiera również spis darczyńców oraz kronikę opatów, która służy jako źródło wiedzy na temat rozbudowy klasztoru oraz historii skarbca kościelnego.
Po rozwiązaniu klasztoru Lorsch w 1556 r. kartularz trafił do Heidelbergu, skąd sto lat później do Moguncji, a następnie przez Aschaffenburg i Würzburg do Monachium.
Księga została po raz pierwszy opublikowana przez Akademię Nauk Palatynantu w Mannheim w latach 1768–1770.
Obecnie kartularz znajduje się w zbiorach państwowego archiwum w Würzburgu.
Zobacz też klasztor Lorsch ewangeliarz z Lorsch
Literatura
Linki zewnętrzne
Kategoria:Manuskrypty z XII wieku Kategoria:Historyczne zbiory praw