Po początkowej dużej nieufności Brytyjczyków do pocisków Pomeroya zdecydowano się na wezwanie go z Melbourne, gdzie ówcześnie przebywał, w celu dopracowania wynalazku.
Wykorzystanie bojowe Swojej efektywności pociski Pomeroya (wystrzeliwane na przemian z nową amunicją rozrywającą Brocka i wypełnionymi fosforem pociskami Buckinghama) dowiodły 2 września 1916 roku, kiedy porucznik William Leefe Robinson z 39 eskadry Royal Flying Corps zestrzelił jeden z 16 sterowców z niemieckiej formacji. Aerostat typu „Schütte-Lanz” o numerze bocznym SL 11 został zaatakowany w nocy przez lecącego rozpoznawczym samolotem typu RAF B.E.2C Robinsona, który wystrzelił w jego kierunku dwa bębny amunicji typu Pomeroy i Brock, ale bez efektu. Dopiero trzeci bęben amunicyjny zawierający również wypełnione fosforem pociski Buckinghama pozwolił na zestrzelenie sterowca, który w płomieniach spadł nieopodal wioski Cuffley niedaleko Londynu grzebiąc w swych szczątkach całą załogę poza kapitanem, który wyskoczył z płonącego statku powietrznego i zginął na skutek upadku.