Po zakończeniu wojny wyjechał do Szczecina. Od lipca 1946 roku był naczelnikiem Wydziału Szkolnictwa Zawodowego szczecińskiego kuratorium. Równocześnie był współorganizatorem Szkoły Inżynierskiej w Szczecinie i doprowadził do rozpoczęcia w grudniu 1946 roku kursu zerowego. W roku 1949 został dyrektorem Dyrekcji Okręgowej Szkolnictwa Zawodowego. W latach 1952–53 wykładał na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Szczecińskiej (Katedra Technologii Budowy Maszyn). Poza zajęciami dydaktycznymi pełnił funkcję prodziekana w latach 1955–57.
Po przejściu na emeryturę w roku 1965, kontynuował pracę w szkolnictwie zawodowym, angażując się równocześnie w działalność społeczną w ramach NOT-u, SIMP-u oraz ZNP.
Obaj jego synowie Andrzej (zm. 22 listopada 2020 w Szczecinie) i Wojciech oraz wnuk Piotr byli zasłużonymi wychowawcami młodzieży i wykładowcami wyższych uczelni w Szczecinie.
Za swoją wieloletnią i ofiarną pracę oraz działalność społeczną został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945, Odznaką 1000-lecia Państwa Polskiego, Złotą Odznaką „Gryfa Pomorskiego"”, Medalem Komisji Edukacji Narodowej oraz licznymi odznaczeniami stowarzyszeniowymi.
Zamieszkiwał przy ulicy Sienkiewicza w Szczecinie.