Podczas I wojny światowej, 15 czerwca 1916 roku został wcielony do armii rosyjskiej, gdzie 20 grudnia 1916 został mianowany na stopień chorążego. Jesienią 1917 roku wstąpił do Związku Wojskowych Polaków w Armawirze, gdzie brał udział w pracach do maja 1918 roku, kiedy to pod groźbą aresztowania przez władze bolszewickie uciekł, pomimo trudności przekraczania kilkakrotnie frontu i przedostał się nielegalnie do Warszawy. W czerwcu 1918 roku, na wiadomość o formowaniu się oddziałów polskich na Kubaniu, powrócił tam i we wrześniu 1918 roku przybył do miejscowości Paszkówka, gdzie wstąpił do plutonu kpt. Juliusza Zulaufa w charakterze oficera-szeregowca w składzie 4 Dywizji Strzelców Polskich gen. Lucjana Żeligowskiego. W listopadzie tego roku wraz z dywizją wyjechał z Noworosyjska do Odessy, a 9 grudnia 1918 – w składzie oddziału gen. Michała Rola-Żymirskiego – dostał się do niewoli ukraińskiej pod stacją Wygoda, skąd po kilu dniach udało mu się zbiec.