Poszczególne zwyczaje charakterystyczne dla dzisiejszych obchodów Dnia Zmarłych w Meksyku (tj. przekonanie o powrocie dusz do świata żywych podczas święta, pozostawianie posiłków dla zmarłych, czuwanie na cmentarzach, charakterystyczne słodycze sprzedawane z tej okazji, w tym te w kształcie ludzkich kości itp.) były lub są elementami tradycji hiszpańskiej oraz szerzej europejskiej (por. Dziady, słodycze sprzedawane pod cmentarzami w dzień Wszystkich Świętych: pańska skórka, miodek turecki, szczypka).
Uroczystości 1 i 2 listopada pojawiły się w Meksyku w XVI wieku, tuż po podboju hiszpańskim, i były obchodzone w pierwszych kościołach założonych przez franciszkanów w Texcoco, Tlaxcali czy w mieście Meksyk. Obchody, podobnie jak inne święta katolickie, zostały narzucone rdzennym społecznościom przez katolickich misjonarzy, którzy w swoich kronikach podkreślają niezwykłą reakcję na nowe święto wśród rdzennej ludności, która pomimo materialnego ubóstwa wykazywała się głębią religijną utożsamianą przez misjonarzy z gorliwością pierwszych chrześcijan.