W stopniu majora organizował administrację Legii Nadwiślańskiej, walczył w Hiszpanii. W czasie wojny 1812 ponownie znalazł się w sztabie, wyprawiony z początkiem sierpnia do Połocka, miał pod pozorem przesłuchania jeńców zbadać sytuację, w jakiej znajdował się korpus Oudinota. 7 lipca 1812 został oficerem Legii Honorowej. Po odwrocie za Ren domagał się po 16 latach służby w szeregach francuskich odkomenderowania do Sedanu do pomocy Dąbrowskiemu, który tam reorganizował resztki wojsk polskich. W 6 maja 1814 złożył dymisję w stopniu generała brygady przechodząc do armii Królestwa Kongresowego. W drugiej dywizji objął dowództwo trzeciej brygady w 1820, ale na krótko, bo zmarł już w następnym roku następnym. Pochowany został w katakumbach obok kaplicy św. Barbary na nieistniejącym już dziś cmentarzu Świętokrzyskim.
Był członkiem loży wolnomularskiej Świątynia Równości i Jedność SłowiańskaLudwik Hass, Sekta farmazonii warszawskiej, Warszawa 1980, s. 580.. Ożenił się ok. 1812 roku, był ojcem Juliusza pamiętnikarza i uczestnika powstania listopadowego.