W 1346 r. mistrz udał się do Chin. Był to okres panowania mongolskiej dynastii Yuan i T’aego przybył do stolicy Dadu (dzisiejszy Beijing, czyli Pekin). Przebywał w klasztorze Daguan. W lipcu 1347 r. udał się na południe Chin w celu znalezienia mistrzów chan. Głównym jego celem było odnalezienie znanego wówczas mistrza Zhuyuana, jednak gdy okazało, że mistrz ten zmarł, T’aego spotkał na górze Xiawu (obecnie Xiamu, na północ od Huzhou w prowincji Zhejiang) innego znanego mistrza Shiwu Qinggonga (1272–1352), w 18 pokoleniu spadkobiercę mistrza Linjiego Yixuana. Porozumiewali się ze sobą najpewniej pisząc chińskie znakiJest to najbardziej szczegółowy fragment biografii T’aego, zapewne z wagi spotkania z prawdziwym chińskim mistrzem. J.C. Cleary [Wstęp do:] A Budda from Korea. The Zen Teachings of T’aego. s. 67-69.. Shiwu rozpoznał oświecenie T’aego i przyznał mu inga (chiń. inke).

Po opuszczeniu Shiwu mistrz udał się do stolicy Yuanów Yanjingu, gdzie odbył serię publicznych wykładów cieszących się olbrzymim zainteresowaniem tłumów. Po usłyszeniu o jego sławie został wezwany na cesarski dwór i obdarowany złotą szatą. Dla arystokracji mongolskiej wygłosił w pałacu kilka wykładów.