Zapewniono sobie także silniki Ford HB, funkcjonujące w Formule 1 od 1989 roku. Silniki te miały pojemność 3497 cm³ i osiągały moc maksymalną 730 KM.
Pierwotny projekt samochodu Simtek S941 zawierał aktywne zawieszenie, ale to rozwiązanie zostało na sezon 1994 zabronione i Simtek musiał wrócić do projektu, który był konserwatywny i który sprawiał, że samochód był za ciężki. Ponadto przestarzałe silniki Ford HB miały niedostatki mocy. W grudniu rozpoczęto testy samochodu, ale zespół nadal nie miał sponsorów i finansowanie zaczęło stanowić spory problem. Stąd też Wirth chciał, by obok Brabhama drugim kierowcą był kierowca, który przyciągnie sponsorów do zespołu. Negocjowano z posiadającym wsparcie Marlboro Andreą de Cesarisem oraz Gilem de Ferranem, za którym stała firma Sadia. Gdy negocjacje z tymi kierowcami zakończyły się fiaskiem, podjęto rozmowy z Jeanem-Markiem Gounonem, który jednak miał zobowiązania na pierwszą część sezonu (starty w BMW w mistrzostwach samochodów turystycznych) i nie mógł wtedy startować w Simteku. Tuż przed rozpoczęciem sezonu zespół zdołał na pięć wyścigów podpisać kontrakt z drugim kierowcą, odnoszącym sukcesy w Japońskiej Formule 3000 debiutantem Rolandem Ratzenbergerem. W tej sytuacji Wirth był młodszy od obu kierowców swojego zespołu.