Południowy odcinek ulicy przy placu Unii Lubelskiej został zabudowany okazałymi domami i pałacykami.
W 1922 ulicy nadano nazwę Batorego, jednak ta nazwa się nie przyjęła. Około 1930 ulicę wyasfaltowano.
W czasie obrony Warszawy we wrześniu 1939 przy ulicy powstał prowizoryczny cmentarz; groby zaczęto usuwać na rozkaz władz niemieckich w listopadzie 1939.
Po kapitulacji Warszawy, jesienią 1939, monumentalne gmachy Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego i Najwyższej Izby Kontroli zostały przejęte przez Gestapo, SD i Ordnungspolizei, a ulica znalazła się w centrum niemieckiej dzielnicy policyjnej. 1 grudnia 1941 nazwę ulicy zmieniono na Strasse der Polizei. Mieszkali tam wyłącznie Niemcy, a ulica była zamknięta dla Polaków. W grudniu 1943 w domu nr 9 otwarto największą w Warszawie niemiecką szkołę powszechną. 6 maja 1944 przy alei Szucha 16 żołnierze oddziału specjalnego Kedywu Komendy Głównej AK „Pegaz” dokonali nieudanego zamachu na kierownika Wydziału IV w urzędzie Komendanta SD i policji bezpieczeństwa na dystrykt warszawski Waltera Stamma.