Po nawiązaniu połączenia DCC CHAT, klienty wymieniają automatycznie komunikaty informujące się nawzajem o przejściu na szyfrowany protokół, po czym dopiero następuje właściwa transmisja danych.
Zagadnieniem ustandaryzowania procedur szyfrowych w ramach protokołu DCC zajmuje się projekt DCC2, który pracuje nad stworzeniem nowej wersji DCC.
Pasywne i aktywne DCC Przy normalnym połączeniu DCC strona zgłaszająca chęć uzyskania połączenie komendą „SEND” lub „CHAT” staje się jej stroną aktywną, biorącą na siebie zestawienie łącza, czyli spełniającą dla drugiej strony funkcję serwera. Z tego powodu, nie posiadając stałego adresu IP, nie można z tej usługi skorzystać. Ten sam problem stwarza korzystanie z mechanizmu NAT, czy zapory sieciowej niepozwalającej na połączenia przychodzące z zewnątrz.
Aby choć częściowo obejść ten problem, niektóre klienty IRC posiadają mechanizmy pozwalające zestawić łącze w trybie pasywnym. Działa to zwykle tak, że klient, który się łączy, wysyła komendę CTCP, która po drugiej stronie uruchamia normalną procedurę nawiązania połączenia DCC, dzięki czemu strona inicjująca i akceptująca połączenie zamieniają się rolami. System ten może działać tylko wtedy, gdy strona akceptująca ma stały numer IP.