Jan Duns Szkot OFM (; ur. w 1265 albo 1266 w Duns, zm. 8 listopada 1308 w Kolonii) – szkocki filozof, teolog i duchowny katolicki; wykładowca uniwersytetów w Cambridge, Oksfordzie i Paryżu, kapłan w stopniu prezbitera oraz członek zakonu franciszkanów. Błogosławiony Kościoła katolickiego, nazywany „doktorem subtelnym” ().
Zajmował się logiką i rozważaniami, które można zaliczyć do filozofii religii, a także teologią dogmatyczną, zwłaszcza mariologią. Stał w opozycji do tomizmu zarówno pod względem filozoficznym, jak i teologicznym. Inaczej niż Tomasz z Akwinu bronił argumentu ontologicznego za istnieniem Boga oraz braku grzechu pierworodnego u Maryi. Nauczanie Dunsa Szkota zapoczątkowało kierunek znany jako skotyzm lub szkotyzm.
Życiorys Urodził się między 23 grudnia 1265 a 17 marca 1266 roku w Duns. W okoliach lat 1278–1279 wstąpił do zakonu franciszkanów, za radą swojego krewnego Eliasza Dunsa, który był gwardianem w Dumfries. Po ukończeniu nowicjatu pobierał nauki w Haddington, Northampton i Oksfordzie studiując artium i nauki naturalne w latach 1291–1286 i teologię w okresie 1287–1289. Jednym z jego nauczycieli był Wilhelm z Ware. 17 marca 1291 roku przyjął święcenia kapłańskie. W następnym roku przeniósł się na Uniwersytet Paryski by kontynuować studia teologiczne, pod kierunkiem między innymi Gonsalvusa Hiszpana.