odbudowa niepodległego państwa polskiego, w którym zostaną rozwiązane podstawowe problemy wsi, autonomia Galicji, demokratyzacja życia i wybory powszechne oraz wprowadzenie demokratycznej ordynacji wyborczej, rozwój oświaty, równouprawnienie chłopów w życiu politycznym (dążenie do zapewnienia większej ich reprezentacji w instytucjach galicyjskich), dążenie do powiększenia chłopskich gospodarstw (zwłaszcza tych najmniejszych), zwiększenie możliwości awansu społecznego mieszkańców wsi, ułatwienie przejmowania przez chłopów ziemi z majątków wielkiej własności (tzw. reforma rolna), równouprawnienie Polaków, Ukraińców i Litwinów oraz wolności wyznań.
Partia miała swoich przedstawicieli zarówno w Radzie Państwa, jak i w Sejmie Krajowym. W 1911 z PSL wystąpiła grupa działaczy na czele z Janem Dąbskim i Bolesławem Wysłouchem i powołała w lutym 1912 ugrupowanie PSL – Zjednoczenie Niezawisłych Ludowców. W 1913 w miejsce PSL powstały PSL „Piast” (którego prezesem został Jakub Bojko) i PSL „Lewica” (prezes – Jan Stapiński)K. Groniowski, J. Skowronek, Historia Polski 1795–1914, wyd. 3 popr. i uzup., Warszawa 1987, s.