Kardynał z La Tour (20 września 1342) – kardynał diakon S. Eustachio Guillaume de la Jugié; Kardynał Wilhelm (20 września 1342) – kardynał diakon S. Maria in Cosmedin; archiprezbiter bazyliki watykańskiej Nicolas de Besse; Kardynał z Limoges (27 lutego 1344) – kardynał diakon S. Maria in Via Lata Pierre Roger; Kardynał z Beaufort (28 maja 1348) – kardynał diakon S. Maria Nuova; archiprezbiter bazyliki laterańskiej Rinaldo Orsini (17 grudnia 1350) – kardynał diakon S. Adriano Jean de Caraman (17 grudnia 1350) – kardynał diakon S. Giorgio in Velabro
Klemens VI mianował dziewiętnastu elektorów, a Benedykt XII i Jan XXII po trzech. Aż dwunastu kardynałów zostało nominowanych na konsystorzu 17 grudnia 1350 roku, zwołanym dla wypełnienia licznych wakatów w Świętym Kolegium, zostało ono bowiem zdziesiątkowane podczas epidemii „czarnej śmierci” w 1348 (zmarło wtedy ośmiu kardynałów). Aż ośmiu elektorów (Roger, Canillac, d’Aigrefeuille, Cros, de la Tour, de la Jugié, Besse i Beaufort) było krewnymi zmarłego papieża Klemensa VI.
Urząd kamerlinga Świętego Kościoła Rzymskiego, najważniejszy w okresie sediswakancji, sprawował wówczas Etienne Audebrand Cambarou, arcybiskup Tuluzy.