Eugen Gomringer wprowadził też do praktyki i teorii poezji konkretnej pojęcie konstelacji. Termin zaczerpnięty został od Stéphane Mallarmégo, a Gomringer użył go dla zatytułowania swojego pierwszego tomu poematów konkretnych. W jego wierszach słowa zamiast w wersy układają się w bardziej zróżnicowane związki. Ich odczytywanie jest tylko częściowo linearne. Rozpisane na płaszczyźnie i uporządkowane geometrycznie objawiają sens dopiero, kiedy zobaczy się utwór jako całościowy obraz – znaki i stosunki przestrzenne pomiędzy nimi. Zasada konstelacji stała się najczęściej stosowaną w poezji konkretnej regułą organizacji tekstu.
Narodziny i rozwój Samo zjawisko gry autora między treścią a formą wiersza nie było zjawiskiem nowym. Od starożytności powstawały kaligramy, wiersze labiryntowe, wiersze w układzie „słońc”, piramid i innych figur znaczących. W drugiej połowie XIX wieku zainteresowanie relacją treści i formy wzrosło, przypominając o wielowiekowej tradycji wierszy wizualnych i możliwościach wyjścia poza tradycyjny porządek wersów.