Zostanie przywódcą ruchu W czerwcu 1941 roku Schneerson i jego żona przenieśli się do Nowego Jorku, żeby dołączyć do jej ojca, który wyemigrował tam już rok wcześniej, by wznowić pracę z teściem i wspólnie założyć ruch Lubawiczów w Ameryce i za granicą. Menachem został mianowany szefem do spraw edukacji, organizacji pomocy społecznej oraz kierownikiem tamtejszego wydawnictwa. Po śmierci szóstego Rebbe 28 stycznia 1950 roku, pomimo tego że był oczywistym następcą, Schneerson początkowo niechętnie zajął miejsce swojego teścia, lecz zobowiązał się do kontynuowania jego wizji – „dotarcia do każdego Żyda, bez względu na dystans jaki ich dzieli”. 17 stycznia 1951 roku został mianowany siódmym Rebbe Chabad-LubawiczŻycie i działalność Menachema Mendla Schneersona, artykuł w serwisie Chasydyzm po polsku.
Schneerson był bardzo zdeterminowany, aby zwiększyć zasięg ruchu, na czele którego stanął – wprowadził nowy i rewolucyjny sposób rozpowszechniania judaizmu i nauki płynącej z Tory oraz mianował tysiące emisariuszy, którzy będą pomagać mu w pozyskiwaniu konwertytówMark Oppenheimer, Why Rabbi Schneerson Was Good For Jews But Bad For Biographers, artykuł w serwisie Forward.com.