Największymi (potwierdzonymi) kraterami uderzeniowymi na Ziemi są: Vredefort, Republika Południowej Afryki Chicxulub, Meksyk, Ameryka Środkowa – związany z wymieraniem kredowym Krater Sudbury koło miasta Sudbury, Ontario, Kanada Popigaj, Kraj Krasnojarski, Rosja Acraman, Australia Południowa Manicouagan, Quebec, Kanada Morokweng, Republika Południowej Afryki Kara, Nieniecki Okręg Autonomiczny, Rosja Beaverhead, Montana, USA Tookoonooka, Queensland, Australia
Wszystkie te kratery mają średnicę nie mniejszą niż 55 km. Istnieją przypuszczenia, że jeszcze kilka dużych struktur na Ziemi, które pierwotnie miały kształt kolisty lub eliptyczny, jest dawnymi kraterami uderzeniowymi. Największa taka struktura leży pod lądolodem Antarktydy, jest to hipotetyczny krater na Ziemi Wilkesa. Mierzy on ponad 500 km średnicy, a jego wiek ocenia się na 250 milionów lat. Planetoida, która mogła wybić ten krater musiałaby mieć 40 km średnicy. Impakt ten, jeżeli rzeczywiście miał miejsce, mógł być jedną z głównych przyczyn masowego wymierania z przełomu permu i triasu i przyczynić się do osłabienia i rozpadu superkontynentu Gondwany.